Opinia z 15 grudnia 2017 r. o projekcie ustawy o zasadach wspierania nowych inwestycji

(Minister Rozwoju i Finansów)

 Rada Legislacyjna                                                                                              2017-12-15

 przy

Prezesie Rady Ministrów

          RL-0303-45/17 

 

Opinia

o projekcie ustawy o zasadach wspierania nowych inwestycji

 

            I. Uwagi wstępne 

1. W skierowanym do Przewodniczącego Rady Legislacyjnej piśmie z dnia 24 października 2017 r. (RCL.DPG.550.83/2017), zawierającym w załączeniu, opracowany przez Ministra Rozwoju i Finansów, projekt ustawy w wersji z dnia 11 października 2017 r. o zasadach wspierania nowych inwestycji (wraz z uzasadnieniem, które jednak zawiera wzmiankę, że dotyczy projektu z dnia 16 października 2017 r.), Wiceprezes Rządowego Centrum Legislacji zwrócił się z prośbą o wyrażenie przez Radę Legislacyjną opinii o przedmiotowym projekcie.

2. Opiniowany projekt ustawy, według założenia sformułowanego w uzasadnieniu, ma na celu ustanowienie nowego mechanizmu udzielania przedsiębiorcom wsparcia w podejmowaniu nowych inwestycji na terytorium RP. Projektowana ustawa, w myśl jej art. 1, określa zasady i warunki udzielania przedsiębiorcom wsparcia w tym zakresie oraz kompetencje i tryb działania podmiotów odpowiedzialnych za wspieranie nowych inwestycji.

            3. Rozdział 4 projektu zawiera przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe, w tym zwłaszcza wprowadzające zmiany w ustawach: o podatku dochodowym od osób fizycznych i od osób prawnych skorelowane z przewidzianymi w projekcie zasadami i warunkami udzielania wsparcia przedsiębiorcom realizującym nowe inwestycje.

 

II. Przepisy ogólne oraz przepisy określające kompetencje i tryb działania podmiotów odpowiedzialnych za wspieranie nowych inwestycji

            1. Projektowana ustawa ma zastąpić formy wsparcia dotychczas funkcjonujące na podstawie ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1010) (specjalne strefy ekonomiczne zwane dalej: SSE), i przede wszystkim, w konsekwencji, odejść od koncepcji „punktowego” wspierania inwestycji, lokalizowanych w danej, uprzednio ustanowionej SSE, na rzecz wsparcia terytorialnie uniwersalnego, w skali całego kraju, z tym, że w ramach poszczególnych tzw. obszarów wsparcia, terytorialnie odpowiadających granicom administracyjnym powiatów.

            2. Zdaniem Rady Legislacyjnej projektodawca mógłby rozważyć, czy tytuł ustawy jest w pełni adekwatny do jej projektowanej normatywnej zawartości; w ocenie Rady zasady mają wymiar ogólny, systemowy, są sposobem wyrażenia idei i wartości leżących u podstaw danej instytucji, ustawy, gałęzi prawa, czy prawa jako takiego, natomiast w przypadku opiniowanego projektu mamy do czynienia raczej z rozwiązaniami techniczno-prawnymi, ze znanymi instrumentami prawnymi i ekonomicznymi wsparcia nowych inwestycji – może zatem ustawa powinna mieć tytuł – „o wspieraniu nowych inwestycji”.        

            3. Przepis art. 1 projektu, a w ślad za nim tytuł rozdz. 2 posługują się w swym brzmieniu określeniem „podmiot” (odpowiedzialny za wspieranie nowych inwestycji); w projektowanej ustawie chodzi w tym kontekście o to, że określone „kompetencje”, „tryb działania”, „zadania”, „odpowiedzialność za wspieranie nowych inwestycji” – są przypisane (zaadresowane) – ministrowi właściwemu do spraw gospodarki i zarządzającemu obszarem, którym jest spółka akcyjna albo spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarządzająca SSE. Biorąc zatem pod uwagę to, że adresatem norm prawnych stanowionych w projektowanej ustawie są zarówno podmioty prawa prywatnego (spółki), jak i organy władzy publicznej, Rada Legislacyjna pod rozwagę projektodawcy poddaje ewentualną modyfikację i doprecyzowanie brzmienia wskazanych regulacji (tj. art. 1 i tytułu rozdz. 2 projektu) w ten sposób, by operowały one sformułowaniem – „podmioty i organy odpowiedzialne za wspieranie nowych inwestycji”.

            4. Przewidziane w opiniowanym projekcie ustawy formy wsparcia zaadresowane będą do przedsiębiorców realizujących „nowe inwestycje”, które to pojęcie na użytek ustawy definiuje jej art. 2 pkt 1; w ocenie Rady Legislacyjnej przepis ten pojęcie nowej inwestycji niewłaściwie buduje przy użyciu kategorii „zakładu” (inwestycja związana z założeniem „nowego zakładu”; zwiększenie zdolności produkcyjnej albo zmiany procesu produkcyjnego „istniejącego zakładu”) – jest to raczej kategoria z domeny prawa administracyjnego i prawa pracy, czy nawet prawa karnego (zakład administracyjny, zakład publiczny, zakład pracy, zakład karny), a jego odpowiednikiem w prawie cywilnym i gospodarczym jest przedsiębiorstwo (choć k.c. posługuje się także, co jest pewnym archaizmem jego języka prawnego, wyrazem „zakład”, zob. art. 846 k.c.). Dlatego też projektodawca powinien rozważyć, czy nie trafniej byłoby konstruować pojęcie nowej inwestycji przy użyciu pojęcia przedsiębiorstwa (zob. art. 551 k.c.).  

            5. Zgodnie z art. 3 projektu wsparcie dla nowych inwestycji udzielane będzie przedsiębiorcom w formie zwolnienia od podatku dochodowego lub określonych usług świadczonych na rzecz inwestujących przedsiębiorców. Ustawa będzie mieć zastosowanie do nowych inwestycji realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ze wsparcia będzie mógł skorzystać przedsiębiorca, którego inwestycja odpowiada określonym w projekcie kryteriom jakościowym i ilościowym, oraz pociąga za sobą poniesienie kosztów kwalifikowanych.          

            6. Zadania w zakresie wspierania nowych inwestycji przewidziano w projekcie dla „podmiotów odpowiedzialnych”, w tym dla organów administracji publicznej oraz podmiotów zarządzających obszarem (art. 6 i nast. projektu), którzy będą zawierali z przedsiębiorcami różne, określone w ustawie umowy. Podmiot zarządzający obszarem zostanie zobowiązany do przygotowania planu rozwoju inwestycji. Zgodnie z art. 6 ust. 3 projektu cały kraj podzielony zostanie na tzw. obszary wsparcia inwestycji – położone w granicach administracyjnych powiatów, a w ich ramach odpowiednie kompetencje w zakresie wspierania inwestycji przyznane zostaną podmiotom zarządzającym obszarem. Podstawą udzielenia wsparcia będzie decyzja o wsparciu inwestycji wydawana przez ministra właściwego do spraw gospodarki (art. 14 i nast. projektu).

            7. W art. 6 ust. 3 opiniowanego projektu upoważnia się ministra właściwego do spraw gospodarki do określenia w drodze rozporządzenia obszarów „w ramach których poszczególni zarządzający obszarami wykonywać będą zadania określone w ustawie, poprzez przypisanie zarządzającym terenów położonych w administracyjnych granicach powiatów, mając na względzie zakres zadań wykonywanych przez zarządzających obszarami w oparciu o przepisy ustawy, sprawność działania zarządzających obszarami oraz spójność terytorialną”. Treść cytowanych wytycznych rodzi pytanie o rozumienie pojęcia „spójności terytorialnej”. Projektodawca nie dookreślił, w jakim znaczeniu powyższy obszar ma być spójny, czy chodzi tu o spójność geograficzną, ekonomiczną, demograficzną, czy też przykładowo położenie obszaru w granicach podstawowej jednostki zasadniczego podziału terytorialnego państwa, czy też może o jeszcze inną.     

            Z kolei w art. 6 ust. 4 zamieszczone zostało upoważnienie do wydania rozporządzenia, w którym minister właściwy o do spraw gospodarki „może powierzyć zarządzającemu obszarem, będącym spółką wymienioną w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2259 oraz z 2017 r. poz. 624), wykonywanie zadań wynikających z projektu ustawy na terenie innym niż obszar przypisany zarządzającemu obszarem zgodnie z ust. 2”. Jak należy wnosić, w upoważnieniu tym mowa jest o przepisie ust. 2 art. 6 opiniowanego projektu, jednakże w art. 6 ust. 2 projektu nie ma mowy o „przypisaniu zarządzającemu obszarem”. Brzmienie art. 6 ust. 2 jest bowiem następujące: „Określone w ustawie zadania w zakresie wspierania nowych inwestycji wykonuje także zarządzający obszarem”. Ponadto ani z art. 6 ust. 4 ani z art. 6 ust. 2 nie można zrekonstruować wytycznych, jakimi ma się kierować organ upoważniony przy wydawaniu rozporządzenia, a których określenie jest wymagane przez art. 92 ust.1 zd. 2 Konstytucji. Na tym tle w ocenie Rady Legislacyjnej powstaje wątpliwość, czy wytyczne takie można wyprowadzić z innych przepisów opiniowanego projektu ustawy. Zgodnie bowiem z dotychczasowym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego nie muszą być zamieszczone w przepisie zawierającym upoważnienie do wydania aktu wykonawczego, jeżeli są wyrażone w innych przepisach ustawy, o ile pozwoli to na precyzyjne zrekonstruowanie ich treści. Co prawda zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, brak bezpośrednio sformułowanych w przepisie upoważniającym wytycznych dotyczących aktu wykonawczego nie dyskwalifikuje jeszcze przepisu upoważniającego, ale świadczy o jego legislacyjnej ułomności (zob. przykładowo wyroki: z dnia 29 maja 2002 r., sygn. P 1/01, OTK-A 2002 nr 3, poz. 36 oraz z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. K 1/08, OTK-A 2010, nr 2, poz. 14).

            8. W podsumowaniu uwag ogólnych Rada Legislacyjna stwierdza, że przewidziana w opiniowanym projekcie zmiana podejścia do wspierania nowych inwestycji – na rzecz wsparcia ogólnokrajowego, z zachowaniem niezbędnej dywersyfikacji wsparcia, o czym świadczą przewidziane w projekcie jakościowe (zgodność inwestycji ze średniookresową strategią rozwoju prowadzoną przez Radę Ministrów, jednostki samorządu terytorialnego oraz związki metropolitalne) i ilościowe (lokalizacja inwestycji w powiecie o określonym poziomie bezrobocia) kryteria otrzymania przez nową inwestycję wsparcia – zasługuje na pozytywną opinię.

 

III. Decyzja o wsparciu oraz przepisy o Ewidencji Wsparcia Inwestycji

1. Przepisy rozdziału 3 opiniowanego projektu ustawy określają zasady i warunki wydawania decyzji o wsparciu, skutki i czas ich obowiązywania, a także podstawy i formy wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Proponowana regulacja w tym zakresie w ocenie Rady Legislacyjnej co do zasady zasługuje na aprobatę, jednakże w przepisach tego rozdziału znajduje się kilka rozwiązań budzących wątpliwości i zastrzeżenia.

2. W art. 15 ust. 2 przewidziano upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia, w którym wytyczną dotyczącą treści wydawanego aktu ma być „konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy publicznej z prawem Unii Europejskiej”. Mając na względzie to, że przepisy prawa Unii Europejskiej od dnia 1 maja 2004 r. stały się elementem systemu prawa obowiązującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, a także ich usytuowanie w hierarchii źródeł obowiązującego w Polsce prawa, oczywistą prawną koniecznością zdaje się być warunek stanowienia aktów podustawowych zgodnych z prawem Unii Europejskiej. Dlatego zdaniem Rady Legislacyjnej trudno uznać zawarte w przepisie upoważniającym do wydania rozporządzenia stwierdzenie o konieczności „zapewnienia zgodności udzielonej pomocy publicznej z prawem Unii Europejskiej” za wypełnienie konstytucyjnego obowiązku określenia wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji.

3. W przepisach art. 18 opiniowanego projektu ustawy określono podstawy obligatoryjnego (ust. 2) i fakultatywnego (ust. 3) uchylenia decyzji o wsparciu, jej zmiany (ust. 4) oraz stwierdzenia jej wygaśnięcia (ust. 5). Na tym tle powstaje generalne pytanie o konieczność wprowadzania, w odniesieniu do decyzji o wsparciu, szczególnych wobec przewidzianych w k.p.a. rozwiązań dotyczących uchylania, zmiany i stwierdzania wygaśnięcia decyzji administracyjnej. Projektodawca w niezwykle skromnym uzasadnieniu do opiniowanego projektu ustawy w ogólne nie odniósł się do tej kwestii. Zdaniem Rady Legislacyjnej wprowadzenie do obowiązującego porządku prawnego regulacji odrębnych w stosunku do regulacji kodeksowych powinno być merytorycznie i szczegółowo uzasadnione. W powyższym przypadku należałoby wytłumaczyć dlaczego mechanizmy przewidziane między innymi w art. 154, 155, 162 k.p.a. są niewystarczające do osiągnięcia celów, które projektodawca chce osiągnąć proponując przepisy art. 18 ust. 2-5. Uzasadnienie w tym zakresie jest szczególnie istotne z uwagi na to, że proponowane rozwiązania będą stanowić kolejne wyjątki od kodeksowej zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej.

4. W art. 19 opiniowanego projektu ustawy określono konsekwencje uchylenia lub stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o wsparciu. Godne rozważenia byłoby – zdaniem Rady Legislacyjnej – określenie również konsekwencji zmiany treści takiej decyzji oraz stwierdzenia jej nieważności.

            5. Przepisy rozdziału 4 opiniowanego projektu ustawy dotyczą tworzenia i prowadzenia Ewidencji Wsparcia Inwestycji. Rada Legislacyjna pozytywnie ocenia treść tych przepisów. Pragnie jednak podzielić się z projektodawcą dwiema wątpliwościami.   

            Pierwsza dotyczy deklarowanych celów, jakim służyć ma powyższa ewidencja. Otóż w myśl art. 24 zd. 2 projektu „Ewidencja ma na celu wspieranie polityki gospodarczej oraz polityki regionalnej przez zarządzających obszarem”. Zdaniem Rady Legislacyjnej ewidencja, w tym także Ewidencja Wsparcia Inwestycji jako zbiór danych, jest prowadzona przede wszystkim w celach informacyjnych, zaś wyznaczanie ewidencji celu, jakim jest wspieranie polityki gospodarczej oraz polityki regionalnej nie wydaje się trafnym zabiegiem.

            Druga wątpliwość wiąże się z przepisami art. 28 i 30 projektu. Zgodnie z art. 28 „Zarządzający obszarami mają obowiązek przekazywania do Ewidencji danych, o których mowa w art. 26, oraz ich bieżącej aktualizacji, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługiwanego przez operatora systemu”. Stosownie zaś do art. 30 „Zarządzający obszarami przekazują dane do Ewidencji bez zbędnej zwłoki, za pomocą systemu teleinformatycznego”. W świetle treści pierwszego z cytowanych artykułów przepis art. 30 projektu jest zbędny, ponieważ nic tak naprawdę nie wnosi. To, że organy administracji publicznej (również te  ujmowane funkcjonalnie) powinny realizować swoje zadania bez zbędnej zwłoki, wynika z charakteru tychże zadań. Istota i sens ewidencji sprowadza się przecież do tego, by dane w niej zawarte były aktualne, a co z tym idzie, na bieżąco aktualizowane. Jeśli jednak zdaniem projektodawcy dyrektywa szybkości działania powinna być wyraźnie wskazana w projektowanych przepisach, to chyba nic nie stoi na przeszkodzie, aby zmieścić ją w art. 28. 

 

IV. Ulgi podatkowe jako forma wsparcia nowych inwestycji oraz zmiany w przepisach obowiązujących           

            1. Zaplanowane w opiniowanym projekcie ustawy nowe przepisy podatkowe, w tym zmiany w przepisach obowiązujących, związane są z celem nowej ustawy, którym zgodnie z art. 1 projektu ma być wsparcie dla nowych inwestycji realizowanych na terytorium całego obszaru kraju. Wsparcie to udzielane ma być, zgodnie z art. 3 pkt 1, w formie zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych albo podatku dochodowego od osób fizycznych, które to zwolnienie stanowić ma, według art. 5 projektu, regionalną pomoc publiczną. Podstawą prawną udzielenia wsparcia ma być decyzja administracyjna nazwana, zgodnie z art. 14 ust. 1, „decyzją o wsparciu” wydawaną przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Po myśli art. 15 ust. 1 decyzja o wsparciu może być wydana w odniesieniu do nowej inwestycji, w ramach której zostaną poniesione koszty kwalifikowane w wysokości określonej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów. Przepisy art. 15 ust. 2 wskazują nie tylko organ właściwy do wydania rozporządzenia, a więc Radę Ministrów, lecz także zakres spraw oraz wytyczne dotyczące treści tego aktu wykonawczego. Wśród tych ostatnich znajdują się w pkt. 5 warunki udzielania pomocy publicznej w formie zwolnienia podatkowego, a więc wsparcia dla nowych inwestycji, natomiast w pkt. 8 koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia oraz w pkt. 9 sposób dyskontowania kosztów inwestycji.

Mając powyższe na uwadze należy zwrócić uwagę nie tylko na treść art. 92, lecz również art. 217 Konstytucji. Ten ostatni przepis stanowi, że określanie zasad przyznawania ulg oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Nasuwają się zatem wątpliwości, czy materia regulowana zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 5, pkt 8 i pkt 9 projektu – w drodze rozporządzenia – nie jest jednak zastrzeżona do wyłącznej regulacji ustawowej.   

2. Niejasna jest przy tym treść przepisu art. 15 ust. 2 pkt 8, w którym mowa jest o tym, że Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji. Treść tego przepisu należy bowiem skonfrontować z treścią przepisu art. 2 pkt 8, w którym zdefiniowany został już termin: „koszty kwalifikowane inwestycji”. W art. 15 ust. 2 pkt 8 projektodawca pozwala Radzie Ministrów na wyznaczanie raczej poziomu środków pieniężnych, jakie mogą być zakwalifikowane do kosztów obniżających dochód przed opodatkowaniem. Wyjaśnienia wymaga także właściwe rozumienie art. 15 ust. 2 pkt 9, w którym mowa o sposobie dyskontowania kosztów inwestycji. Wykładnia językowa prowadzić może interpretatora do różnych rezultatów. Wątpliwości tych nie rozwiewa natomiast dość szczupłe uzasadnienie projektowanych zmian podatkowych.       

3. Projekt ustawy reguluje również konsekwencje uchylenia decyzji o wparciu, a więc obowiązku zwrotu pomocy publicznej udzielonej w formie zwolnienia od właściwego podatku dochodowego. Treść przepisów art. 19 ust. 3 ustawy może jednak budzić dalsze wątpliwości interpretacyjne. Decyzja naczelnika urzędu skarbowego określająca kwotę pomocy podlegającej zwrotowi pomniejszona ma być o: kwotę pomocy od dochodu, o którym mowa w art. 21 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych albo art. 17 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z kolei te przepisy, regulujące analogiczne stany faktyczne, odsyłają odpowiednio do: przepisów art. 21 ust. 5b albo art. art. 17 ust. 5 ustaw o podatkach dochodowych.   

4. W ocenie Rady Legislacyjnej, projektodawca w art. 19 ust. 3 opiniowanej ustawy, pisząc o kwocie pomocy pomniejszonej o kwotę pomocy od dochodu, posługuje się językiem mało zrozumiałym dla odbiorcy. Wydaje się, że w tak istotnych kwestiach nie należy również nadużywać techniki odesłań. Ponadto nie odsyła się do przepisów, które już zawierają odesłania. Tekst art. 19 ust. 3 takie odesłania zawiera i w sumie jest niekomunikatywny, co utrudni korzystanie z niego. Natomiast podatnik musi z góry wiedzieć, jaką część pomocy lub całość będzie musiał zwrócić i od jakiego momentu. W tym zakresie nie może być żadnych niedomówień. Konsekwencje uchylenia lub stwierdzenia wygaśnięcia decyzji są bowiem niezwykle dotkliwe. Dodatkowo zaostrza je przepis art. 15 ust. 4 projektu, wprowadzający obowiązki odsetkowe w stosunku do podatnika z mocą ex tunc. Należy więc przepis ten od nowa zredagować, a dążenie do skrótowości przepisu nie może przesłonić jego jasności (jednoznaczności). 

5. Przepisy rozdziału 4 projektu przewidują zmiany w przepisach obowiązujących. Zaplanowane w większości regulować mają mechanizmy zwolnienia w obu podatkach dochodowych i dokonywać tego będą w sposób symetryczny. Przepisy te są w zasadzie czytelne. Można jednak zastanowić się, czy nie warto sprecyzować znaczenia terminów: „unikanie opodatkowania” oraz „uchylanie się od opodatkowania”, którymi posługuje się projektodawca w przepisach art. 31 oraz art. 33 nowelizujących odpowiednio przepisy obu ustaw podatkowych. Przepisy te regulują trafnie konsekwencje prawne unikania opodatkowania lub uchylania się od opodatkowania, a także skutki czynności niemających rzeczywistego charakteru.

Uchylanie od opodatkowania można zdefiniować jako działanie lub zaniechanie podatnika sprzeczne z przepisami prawa, które ma na celu albo zmniejszenie obciążenia podatkowego albo brak uiszczenia podatku w ogóle. W takim wypadku charakterystyczne jest to, że podatnik nie przeciwdziała przekształceniu obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe, lecz zataja jego istnienie albo w ogóle go nie wykonuje. W większości przypadków uchylanie się od opodatkowania może zatem polegać na wprowadzeniu organu podatkowego w błąd, na przykład co do zaistnienia przedmiotu podatkowego. Uchylanie od opodatkowania można więc w ogólności scharakteryzować jako działanie contra legem. Natomiast unikanie opodatkowania to z kolei czyny podatnika zgodne z przepisami prawa, które wykorzystując istniejące w nim luki zmierza albo do zapłaty podatku w niższej kwocie albo do braku uiszczenia podatku w ogóle. Unikanie opodatkowania polega na wykorzystaniu braku istnienia określonej regulacji prawnej albo wykorzystaniu takiej normy, która pozwala na zapłacenie podatku w niższej wysokości. Zachowanie polegające na unikaniu opodatkowania cechuje więc dążenie do nieskonkretyzowania obowiązku podatkowego albo doprowadzenie do tego, aby podatek został zapłacony w niższej kwocie niż w świetle obowiązujących przepisów powinien być uiszczony. Chodzi tu w szczególności o zachowanie podatnika, które jest zgodne z literalnym brzmieniem przepisu ustawy podatkowej, ale uchybia jej sensowi lub celowi. W przeciwieństwie do uchylania się od opodatkowania, zachowania podatnika podejmowane w celu uniknięcia podatku są jawne. Warto by także odnieść się chociażby w uzasadnieniu do przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa regulujących podobne stany faktyczne.

6. Projekt przewiduje także nowelizację ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, dzięki której możliwe będzie nieodpłatne przekazanie w drodze umowy przez Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych na własność podmiotu zarządzającego SSE nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele inwestycyjne. Przepis art. 32 projektu powinien precyzyjniej ustalać brzmienie dodawanego do ustawy z dnia 19 października 1991 r. art. 29 d.; jego zdanie drugie powinno brzmieć: „Koszty związane z przygotowaniem geodezyjnym i prawnym nieruchomości ponosi zarządzający specjalną strefą ekonomiczną”.  

7. Reasumując tę część opinii Rada Legislacyjna stwierdza, że projektowana ustawa wymaga pewnych zmian i korekt, natomiast kluczowe jej elementy zasługują na aprobatę.

 

V. Konkluzje 

            1. Zwrócić należy generalną uwagę na to, że uzasadnienie opiniowanego projektu jest bardzo ogólne i krótkie (na 9 stron tekstu prawie połowa to omówienie tła społeczno-gospodarczego wprowadzanych przepisów i przedstawienie obowiązującego stanu prawnego) a powinno ono w pełni odpowiadać wymogom przewidzianym w § 12 Zasad techniki prawodawczej.

            2. W ocenie Rady Legislacyjnej materia przewidziana w art. 15 ust. 2 pkt 5, pkt 8 i pkt 9 – do uregulowania w rozporządzeniu – powinna zostać uregulowana w ustawie (zob. pkt IV.1 opinii). Ponadto należy na nowo zredagować art. 15 ust. 4 tak, aby był jasny i jednoznaczny (pkt IV.4 opinii).

3. W końcowym podsumowaniu Rada Legislacyjna stwierdza, że po uwzględnieniu powyższych szczegółowych uwag i zastrzeżeń przedmiotowy projekt zasługuje na pozytywną opinię i może być podstawą dalszych prac legislacyjnych.

 

Na podstawie projektu opinii przygotowanej przez:

 dra hab. Adama Doliwę, prof. UwB,

dr hab. Tomasza Bąkowskiego, prof. UG,

prof. zw. dr hab. Antoniego Hanusza,

Rada Legislacyjna przyjęła na posiedzeniu

w dniu 15 grudnia 2017 r.