Opinia z 29 listopada 2019 r. o projekcie ustawy o Centralnej Informacji Emerytalnej

(Minister Funduszy i Polityki Regionalnej)

  Rada Legislacyjna                                                                                                2019-11-29

            przy

  Prezesie Rady Ministrów

          RL-033-34/19

Opinia

o projekcie ustawy o Centralnej Informacji Emerytalnej

 

I.Uwagi wstępne

 

Pismem z dnia 10 października 2019 r. Wiceprezes Rządowego Centrum Legislacji zwrócił się do Rady Legislacyjnej z prośbą o zaopiniowanie projektu ustawy o Centralnej Informacji Emerytalnej[1]. Projekt ten zakłada stworzenie nowego systemu informatycznego, którego celem ma być gromadzenie i udostępnianie informacji emerytalnych. Informacje te są danymi wrażliwymi, o niezwykłej doniosłości społecznej, stąd nie jest możliwe – zdaniem projektodawcy – zbudowanie takiego centralnego systemu bez wyraźnej podstawy prawnej. Opiniowany projekt ustawy ma zatem taką podstawę stworzyć.

 

II.Uzasadnienie utworzenia Centralnej Informacji Emerytalnej (CIE)

 

Uzasadnieniem stworzenia Centralnej Informacji Emerytalnej (CIE) jest przede wszystkim wielofilarowy charakter polskiego systemu zabezpieczenia społecznego na starość. Po planowanej na rok przyszły ostatecznej likwidacji otwartych funduszy emerytalnych (OFE) i przeniesieniu zgromadzonych na nich środków na indywidualne konta emerytalne (IKE) system ten będzie obejmował:

- filar publiczny, na który składają się system powszechny prowadzony przez ZUS oraz KRUS, a także świadczenia przysługujące z budżetu państwa w ramach systemu zaopatrzenia społecznego funkcjonariuszy służbowych, sędziów i prokuratorów,

- prywatny filar pracowniczy, realizowany w ramach Pracowniczych Planów Kapitałowych (PPK) oraz Pracowniczych Programów Emerytalnych (PPE),

- prywatny filar indywidualny, obejmujący indywidualne konta emerytalne (IKE), indywidualne konta zabezpieczenia społecznego (IKZE) oraz IKE powstałe z przekształcenia OFE.

Projektodawca słusznie zwraca uwagę, że obecny system zabezpieczenia społecznego nie jest tworzony według z góry założonego planu. Przeciwnie, poszczególne jego komponenty pochodzą z różnych okresów, co więcej podlegają one częstym, podejmowanym niekiedy ad hoc i nierzadko daleko idącym, zmianom. W ciągu dwudziestu lat, jakie minęły od rozpoczęcia przebudowy systemu zabezpieczenia emerytalnego w Polsce, kilkukrotnie zmieniały się koncepcje dotyczące zwłaszcza roli i charakteru indywidualnej przezorności przyszłych świadczeniobiorców, a więc ich aktywizacji w przedmiocie dodatkowego oszczędzania na emerytury. Pierwotna koncepcja oparta na dwóch filarach obowiązkowych i jednym całkowicie dobrowolnym, stała się wraz z przejęciem środków z OFE w 2013 r., nieaktualna. W dalszym ciągu podstawą zabezpieczenia emerytalnego ma być co prawda filar publiczny, uzupełniony jednak o systemy prywatne, w większym stopniu wspomagane przez państwo (PPK). Brak stabilności systemu, a także coraz większy stopień jego skomplikowania, utrudniają ubezpieczonym poznanie i zrozumienie rzeczywistych mechanizmów funkcjonowania ochrony emerytalnej. Tymczasem świadomość osób pozostających w zatrudnieniu i podlegających ubezpieczeniom emerytalnym co do tego, od czego zależą ich przyszłe świadczenia, i jak ważne jest opłacanie składek emerytalnych, może znacząco przyczynić się do wzrostu indywidualnej zapobiegliwości i przezorności ubezpieczonych. Dlatego tak ważne jest, by zapewnić jak najlepszy i jak najłatwiejszy dostęp do informacji o środkach zgromadzonych przez daną osobę w instytucjach ubezpieczeniowych. Jest to zresztą istotne także z punktu widzenia podstawowych zasad ustalania prawa i wysokości świadczeń. Zarówno w filarach prywatnych (kapitałowych), jak i w filarze publicznym (repartycyjnym), prawo do świadczenia emerytalnego, jak zwłaszcza jego wysokość, zależą przede wszystkim od wielkości zgromadzonych wkładów. W przeciwieństwie do stanu prawnego obowiązującego do czasu wprowadzenia reformy emerytalnej w 1999 r., kiedy kluczowe znaczenie miało samo podleganie ubezpieczeniu, obecnie decyduje stan środków zaksięgowanych na indywidualnych kontach ubezpieczonych, a więc to, czy rzeczywiście składki są opłacane. Jest to zasada oczywista w prywatnych instytucjach ubezpieczeniowych, ale dotyczy ona – o czym nie wszyscy wiedzą – także Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który co prawda na bieżąco wydaje fundusze pochodzące ze składek w ramach tzw. repartycji pokoleniowej, niemniej księguje je na kontach tworzonych dla każdej osoby zgłoszonej do ubezpieczenia. Wysokość świadczenia jest następnie ustalana w oparciu o zaksięgowane i waloryzowane na koncie środki, które dzieli się przez przewidywane średnie dalsze trwanie życia, wyrażone w miesiącach. Otrzymany w ten sposób iloraz wyznacza kwotę przysługującej emerytury. W ten sposób świadczenie ma charakter zindywidualizowany i uzależniony od konkretnej sytuacji ubezpieczonego. Oczywiście system przewiduje pewne mechanizmy socjalne, które po spełnieniu określonych przesłanek (np. stażu ubezpieczeniowego) mogą powodować podwyższenie tak obliczonego świadczenia, ale nie zaburza to generalnej zasady, że zależy ono w głównej mierze od wielkości zaksięgowanych wpłat na indywidualne konto ubezpieczonego. Dlatego ubezpieczeni muszą mieć świadomość, czy podmiot zatrudniający realizuje należycie swoje obowiązki względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.                                            

Oczywiście w chwili obecnej podmioty realizujące zadania z zakresu zabezpieczenia emerytalnego mają określone obowiązki informacyjne wobec ubezpieczonych, niemniej – jak już wyżej stwierdzono – rozproszenie i zróżnicowanie tych podmiotów utrudnia osobom zainteresowanym bieżącą kontrolę stanu ich kont indywidualnych. Dlatego Rada Legislacyjna pozytywnie ocenia pomysł centralizacji, a przez to ułatwienia dostępu do informacji emerytalnej w ramach nowego systemu teleinformatycznego. W szczególności Rada Legislacyjna zauważa, że utworzenie CIE może być uznane za przejaw jeszcze pełniejszej realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskiwania dostępu do dotyczących ich urzędowych dokumentów i zbiorów danych, o którym jest mowa w art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, a także prawa obywateli do zabezpieczenia społecznego z art. 67 Konstytucji RP.

 

III.Zadania Polskiego Funduszu Rozwoju

 

Centralną Informację Emerytalną będzie prowadzić Polski Fundusz Rozwoju (PFR) w systemie teleinformatycznym. System ten będzie w istocie jedynie platformą udostępniania danych, gromadzonych i przetwarzanych przez inne niż PFR podmioty. Zgodnie z art. 3 ust. 2 projektu zadaniem Centralnej Informacji Emerytalnej będzie kompleksowe gromadzenie i udostępnianie informacji emerytalnych pochodzących od wszystkich tzw. podmiotów obowiązanych, a więc tych, które w obecnym systemie realizują działania z zakresu zabezpieczenia emerytalnego, zarówno o charakterze publicznym, jak i prywatnym (ZUS, KRUS, podmioty zarządzające pracowniczymi programami emerytalnymi, instytucje finansowe prowadzące IKE i IKZE, organy emerytalne służb państwowych). Stosownie do tego w ramach CIE prowadzone będą ewidencje kont publicznych systemów emerytalnych, pracowniczych funduszy emerytalnych, IKE, IKZE oraz pracowniczych programów emerytalnych. CIE będzie zatem powielać bazy danych prowadzone przez odpowiednie podmioty, projekt zakłada możliwość udostępniania informacji emerytalnych w trybie określonym przepisami odrębnymi. Jedynie ewidencja Pracowniczych Planów Kapitałowych, zostanie częścią CIE ze względu na to, że jest ona obecnie prowadzona przez PFR.

Rada Legislacyjna zwraca także uwagę na konieczność dokonania zmian w ustawie z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz. U. z 2019 r., poz. 1572 ze zm., dalej jako: „ustawa o systemie instytucji rozwoju”), polegających na rozszerzeniu określenia zakresu zadań PFR. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 tej ustawy Polski Fundusz Rozwoju spółka akcyjna wykonuje działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie z zasadami dobrej praktyki handlowej, dążąc w długim terminie do osiągnięcia rynkowej stopu zwrotu z zainwestowanego kapitału. Do zadań Polskiego Funduszu Rozwoju należy wykonywanie zadań powierzonych przez organy administracji rządowej, inne jednostki wykonujące zadania publiczne lub jednostki samorządu terytorialnego w zakresie inwestycji kapitałowych. Ponadto Polski Fundusz Rozwoju wykonuje zadania związane z Pracowniczymi Planami Kapitałowymi.

W świetle art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie instytucji rozwoju, istnieje wątpliwość, czy prowadzenie Centralnej Informacji Emerytalnej jest związane z przedmiotem działalności Polskiego Funduszu Rozwoju, a więc wykonywaniem zadań w zakresie inwestycji kapitałowych. Zgodnie z art. 3 ust. 2 projektu ustawy o Centralnej Informacji Emerytalnej (dalej jako: projekt ustawy), Polski Fundusz Rozwoju będzie bowiem obowiązany gromadzić i udostępniać informacje emerytalne pochodzące m.in. z kont ubezpieczonych, ewidencji okresów podlegania ubezpieczeniu i opłacania składek, IKE czy IKZE. Dodatkowo w myśl art. 3 ust. 4 projektu ustawy, Polski Fundusz Rozwoju przechowuje i przetwarza dane związane z przyjmowaniem zapytań zainteresowanych.

Wydaje się, że gromadzenie, udostępnienie, przechowywanie i przetwarzanie informacji emerytalnych nie stanowi zatem działalności w zakresie inwestycji kapitałowych. W tym przypadku należy rozróżnić takie pojęcia, jak: rynek kapitałowy i rynek emerytalny. Rynek kapitałowy to sektor rynku finansowego, na którym są zawierane transakcje średnio- i długoterminowymi instrumentami finansowymi, takimi jak akcje i obligacje. Instytucje rynku kapitałowego oraz prawa i obowiązki inwestorów uregulowane są w takich ustawach, jak ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244), ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 512 i 685), ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1355, 2215, 2243 i 2244), ustawa z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 622, 685 i 771), ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym.

Natomiast rynek emerytalny to część rynku finansowego, na którym gromadzone są środki pieniężne z przeznaczeniem na wypłatę inwestorom emerytury po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Zagadnienia związane z rynkiem emerytalnym ujęte są w takich ustawach, jak ustawa z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1906 i 2215), ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1449 oraz z 2018 r. poz. 1091, 1608, 1629 i 2215), ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1776 oraz z 2018 r. poz. 2215), ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 477, z 2017 r. poz. 2486 oraz z 2018 r. poz. 2215), ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 926) oraz ustawa z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. poz. 2215).

Konkludując, należy postulować dokonanie zmiany w przepisach ustawy o systemie instytucji rozwoju w zakresie określenia zadań wykonywanych przez Polski Fundusz Rozwoju. W przepisie art. 11 ust. 2 ustawy o systemie rozwoju należy więc zaproponować punkt 6, który wskazywałby, że do zadań Polskiego Funduszu Rozwoju należy również gromadzenie, udostępnienie, przechowywanie i przetwarzanie informacji emerytalnych oraz prowadzenie Centralnej Informacji Emerytalnej.

 

IV.Podłączenie systemów teleinformatycznych do CIE

 

W projekcie przewidziano zasady podłączania poszczególnych systemów teleinformatycznych do CIE. Podmioty obecnie prowadzące takie systemy będą zobowiązane podłączyć je do systemu CIE w trybie przewidzianym przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, który określi w drodze rozporządzenia wymogi techniczne podłączenia oraz strukturę dokumentów elektronicznych, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przesyłanych danych, neutralności technologicznej i dostępności podmiotów obowiązanych. Jeśli chodzi o podmioty, które dopiero zaczną gromadzić informacje emerytalne, to będą one zobowiązane do podłączenia swoich systemów teleinformatycznych do CIE przed dniem przyjęcia pierwszego członka lub otwarcia pierwszego rachunku albo konta. Szczegółowe warunki techniczne i organizacyjne oraz termin podłączenia będą uzgadniane przez PFR z podmiotami zobowiązanymi, a w razie niemożności tego uzgodnienia – zostaną one ustalone w decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw informatyzacji.

W projekcie opiniowanej ustawy nie wyjaśniono precyzyjnie na czym dokładnie ma polegać to podłączenie. Wydaje się, że jego istotą powinno być takie połączenie CIE z poszczególnymi systemami prowadzonymi przez podmioty obowiązane, aby wprowadzane przez te podmioty dane były automatycznie gromadzone i prezentowane w CIE. Zapewnienie zgodności danych 1:1 wyeliminuje ryzyko pomyłek. Tymczasem w art. 9 przewidziano, że wszystkie dotąd zgromadzone informacje emerytalne zostaną przekazane drogą elektroniczną przez podmioty obowiązane w ciągu trzech dni roboczych od dnia podłączenia swojego systemu teleinformatycznego do CIE, a po wykonaniu tego obowiązku informacje emerytalne mają być przekazywane na bieżąco na koniec każdego dnia roboczego. Powyższa propozycja może budzić pewne wątpliwości, wynika z niej bowiem, że podłączenie poszczególnych systemów teleinformatycznych przez podmioty zobowiązane albo nie będzie wystarczające dla funkcjonowania CIE, albo też informacje emerytalne będą gromadzone równolegle. W obu przypadkach oznaczać to będzie konieczność podejmowania dodatkowych czynności przez podmioty obowiązane – oprócz obsługi własnego systemu teleinformatycznego podłączonego do CIE będą one musiały wysyłać drogą elektroniczną pozyskiwane w ramach swojej działalności informacje emerytalne. Zwiększa to z pewnością ryzyko rozbieżności informacji pomiędzy CIE a poszczególnymi bazami danych u podmiotów obowiązanych. Z punktu widzenia interesu publicznego i interesu osób zainteresowanych byłoby lepiej, gdyby informacje emerytalne wprowadzano tylko raz do jednego systemu bazowego, z którego dane byłyby udostępniane do CIE. Przemawiają za tym także względy ekonomiczne. Zgodnie bowiem z art. 10 projektu zarówno podłączenie systemu, jak i przekazywanie informacji emerytalnych, będą podejmowane nieodpłatnie. Propozycja ta może budzić pewne wątpliwości, zwłaszcza w kontekście wprowadzenia zasady odpłatności korzystania z CIE przez (niektóre) podmioty obowiązane (art. 17).

PFR nie będzie zmieniał treści uzyskanych informacji emerytalnych (art. 11 ust. 1 projektu), a ich wykorzystywanie będzie możliwe jedynie w zakresie niezbędnym dla funkcjonowania CIE (art. 11 ust. 2 projektu). W tym względzie należy jednak zauważyć, że w ten sposób powstaje wewnętrzna sprzeczność w projekcie pomiędzy bezwzględnym zakazem zmiany informacji emerytalnych z art. 11 ust. 1 projektu a przepisem dopuszczającym możliwość zmiany przez zainteresowanego za pośrednictwem CIE (czyli w istocie przez PFR prowadzący CIE) niektórych informacji emerytalnych, a mianowicie danych osobowych zainteresowanego (art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 projektu). Nawet jeżeli sprzeczność ta może być rozstrzygnięta za pomocą reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali, to jednak wzgląd na przejrzystość, wewnętrzną spójność i dobrą percepcję regulacji prawnej przemawia za nieco bardziej zniuansowanym unormowaniem omawianej kwestii. Dlatego też Rada Legislacyjna proponuje nadanie przepisowi art. 11 ust. 1 projektu następującego brzmienia: „PFR nie zmienia treści informacji emerytalnych otrzymanych od podmiotów obowiązanych, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 pkt 1.”.

Ponadto PFR będzie mógł przetwarzać informacje emerytalne w celach statystycznych, oszacowania przyszłych świadczeń emerytalnych oraz w celu ujednolicenia ich prezentacji osobom zainteresowanym. 

Jako platforma informacji emerytalnej CIE będzie mogła zawierać także wiadomości związane z funkcjonowaniem systemu zabezpieczenia społecznego, ogłoszenia i komunikaty dotyczące informacji emerytalnych i inne informacje od instytucji finansowych, z wyjątkiem informacji handlowych.

Pewne wątpliwości budzą przepisy projektu mówiące o określaniu w decyzji ministra właściwego do spraw informatyzacji szczegółowych warunków technicznych i organizacyjnych oraz terminu podłączenia systemu teleinformatycznego podmiotu obowiązanego do systemu CIE, w przypadku nieuzgodnienia tych kwestii pomiędzy PFR i podmiotem obowiązanym (art. 8 ust. 3 i 4 projektu). Otóż z obecnej redakcji powołanych przepisów projektu wynika, że PFR będzie mógł występować do właściwego ministra o wydanie takiej decyzji zawsze wtedy, gdy w jego subiektywnym przekonaniu nie doszło do takiego uzgodnienia. Tymczasem w wielu sytuacjach uzgodnienia pomiędzy PFR a podmiotem obowiązanym (którym może być również podmiot prywatny, np. podmiot prowadzący IKE lub rachunki PPK) mogą z natury rzecz trwać przez dłuższy okres czasu i mogą wymagać rozważenia oraz przedyskutowania wielu szczegółowych kwestii technicznych, w tym m. in. chroniących bezpieczeństwo wchodzących w grę danych. Trudno byłoby zaakceptować z punktu widzenia słusznościowego taką sytuację, w której uzgodnienia pomiędzy PFR a podmiotem obowiązanym cały czas trwają i są prowadzone przez podmiot obowiązany w dobrej wierze, obejmując dyskusje nad rozmaitymi ważkimi kwestiami technicznymi, lecz PFR już po stosunkowo krótkim czasie trwania tych negocjacji dochodzi do konkluzji, że nastąpił wówczas „przypadek nieuzgodnienia”, o którym jest mowa w art. 8 ust. 3 projektu i występuje do właściwego ministra o wydanie decyzji administracyjnej zastępującej porozumienie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 projektu. De lege ferenda należałoby w art. 8 ust. 3 projektu wyznaczyć pewien ścisły termin na zawarcie przez strony porozumienia (np. 30 lub 60 dni), po czym PFR mógłby występować do właściwego ministra o decyzję administracyjną dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu, a więc w razie braku dojścia w tym czasie do uzgodnień zmaterializowanych w zawartym przez strony porozumieniu. Co więcej, wydaje się, że również po ewentualnym wydaniu przez właściwego ministra decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 3 i 4 projektu, PFR i podmiot obowiązany powinni mieć de lege ferenda prawną możliwość uzgodnienia pomiędzy sobą określonych kwestii związanych z podłączeniem do CIE systemu teleinformatycznego prowadzonego przez podmiot obowiązany, i to w sposób odmienny od modalności przesądzonych w tym zakresie w decyzji właściwego ministra, z takim skutkiem prawnym, że następcze zawarcie porozumienia pomiędzy PFR a podmiotem obowiązanym powoduje wygaśnięcie decyzji właściwego ministra w zakresie uregulowanym owym następczym porozumieniem stron. Warto wspomnieć, że tego rodzaju rozwiązanie prawne ma pewne analogie w obowiązującym prawie polskim (zob. np. art. 28 ust. 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne[2]).

 

V.Domniemanie prawdziwości danych zawartych w CIE

 

Projekt zakłada wprowadzenie domniemania, że dane gromadzone i udostępniane z systemu CIE są prawdziwe (art. 11 ust. 4). Według projektodawcy domniemanie prawdziwości danych ma na celu uniknięcie niepotrzebnych wątpliwości co do treści informacji udostępnianych przez PFR. Należy mieć jednak świadomość, że konsekwencje tak sformułowanego domniemania mogą być dalej idące. Po pierwsze, w przypadku rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z CIE oraz z systemu teleinformatycznego któregoś z podmiotów obowiązanych, za prawdziwe będzie należało uznać dane z CIE. Po drugie, powstać może wątpliwość, jaki status mieć będą – do czasu ich skorygowania – błędne informacje zamieszczone w CIE, a w szczególności, czy skutecznie kształtować one będą uprawnienia emerytalne osoby zainteresowanej.   

W celu wyeliminowania powyższej wątpliwości należałoby tę kwestię wyraźnie uregulować, tym bardziej, że w swojej obecnej treści wspomniany art. 11 ust. 4 projektu jest swoistym superfluum normatywnym. Zbędność tego przepisu w jego obecnej treści wynika z tego, że analogiczne skutki prawne domniemania zgodności z prawdą (z rzeczywistym stanem rzeczy) danych gromadzonych i udostępnianych z systemu CIE wynikają z przepisu art. 76 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego[3] (dalej: „k.p.a.”). Przepis ten stanowi, że „Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.”. Powołany przepis k.p.a. ustanawia domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia organu, który stworzył dany dokument (nie nazywa się tego domniemaniem prawdziwości dokumentu, gdyż to ostatnie domniemanie – także obowiązujące na gruncie k.p.a. i innych procedur prawnych – oznacza domniemanie tego, że dany dokument rzeczywiście pochodzi od wystawiającego go organu)[4], przy czym owo domniemanie zgodności z prawdą odnosi się również do dokumentów występujących w formie elektronicznej[5], takich jak informacje emerytalne gromadzone w CIE. W doktrynie zajmującej się rejestrami publicznymi trafnie zwrócono uwagę na fakt, że przepisy ustawy regulującej dany rejestr publiczny w zakresie dotyczącym prawdziwości zawartych w nim danych mają zawsze charakter przepisów o charakterze lex specialis względem przepisu art. 76 k.p.a. i względem zawierającego analogiczną treść art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego[6] (dalej: „k.p.c.). Kwalifikacja tych pierwszych przepisów jako lex specialis ma swoje konsekwencje prawne zwłaszcza wtedy, gdy mają one odmienny zakres podmiotowy lub przedmiotowy niż przepisy art. 76 k.p.a. i art. 244 k.p.c. lub gdy ustanawiają specyficzne skutki prawne domniemania prawdziwości, jak to ma miejsce np. w art. 17 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym[7]. Jeżeli zaś w danej ustawie regulującej rejestr publiczny nie ma szczególnych przepisów dotyczących domniemania prawdziwości zawartych w nim danych, to wówczas zasada wiarygodności publicznej danego rejestru i związane z nią domniemanie prawdziwości zawartych w nim danych obowiązują (i dochodzą do skutku) na podstawie przepisów art. 76 k.p.a. i art. 244 k.p.c.[8]. Dlatego też obecnie nie ma sensu zapisywanie w art. 11 ust. 4 projektu domniemania, iż dane gromadzone i udostępniane z systemu CIE są prawdziwe, tym bardziej, że – jak już wspomniano – w przepisie tym nie określono żadnych szczególnych skutków prawnych aktualizujących się lub mogących się aktualizować w momencie, gdy w danym przypadku dane gromadzone i udostępniane z CIE nie są prawdziwe, a więc gdy nie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

Z jednej strony za wyraźnym przesądzeniem w projekcie o korzystnych dla zainteresowanych skutkach prawnych rozbieżności pomiędzy treścią danych w CIE a stanem rzeczywistym (w tym w kontekście treści uprawnień zainteresowanych do świadczeń emerytalnych) przemawiają takie względy jak: odwołanie się do celów projektu, które polegają m. in. na stworzeniu systemu wiarygodnych publicznie informacji emerytalnych (zob. s. 3-4 uzasadnienia projektu), konieczność ochrony zainteresowanych, a także dyscyplinowanie podmiotów obowiązanych do należytego wywiązywania się ze swoich ustawowych powinności w zakresie przekazywania prawdziwych informacji emerytalnych i innych danych do CIE, w tym w zakresie ewentualnego prostowania tych danych. Z drugiej jednak strony przeciwko przesądzaniu w projekcie o takich właśnie skutkach prawnych przemawia okoliczność, iż CIE ma charakter rejestru publicznego o charakterze jedynie wtórnym wobec innych rejestrów, rachunków lub kont wskazanych w art. 3 ust. 2 projektu i co najwyżej replikuje dane gromadzone w tych ostatnio wymienionych miejscach, a zatem zasada prawdziwości i jej korzystne dla zainteresowanych skutki prawne powinny się w pierwszym rzędzie odnosić do tych pierwotnych rejestrów, rachunków lub kont. Ponadto w niektórych przypadkach domniemanie prawdziwości danych zawartych w CIE może działać na niekorzyść zainteresowanych, a mianowicie, gdy z danych zgromadzonych w CIE będzie wynikało, że zainteresowanemu przysługuje świadczenie emerytalne w wysokości niższej niż w rzeczywistości, tzn. w wysokości niższej niż to wynika z pierwotnych rejestrów, rachunków lub kont wymienionych w art. 3 ust. 2 projektu. Wówczas to na zainteresowanym będzie spoczywał ciężar dowodowy wykazania przeciwieństwa, czyli obalenia domniemania prawdziwości z art. 11 ust. 4 projektu, co może się wiązać z pewnymi niedogodnościami dla zainteresowanego, i to spotykającymi go bez jego winy.

Uwzględniając powyższe sprzeczne racje można by w omawianym zakresie zaproponować de lege ferenda rozwiązanie do pewnego stopnia kompromisowe (a w każdym razie uwzględniające w miarę optymalnie wszystkie te racje), sprowadzające się do przepisu o następującej treści: „Domniemywa się, że dane gromadzone i udostępniane z systemu CIE są prawdziwe. Jeżeli dane zamieszczone w CIE są niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, podmiot obowiązany nie może się powoływać wobec zainteresowanego działającego w dobrej wierze, że dane te są nieprawdziwe, jeżeli prowadziłoby to do obniżenia dla zainteresowanego świadczenia emerytalnego w stosunku do stanu wynikającego z danych zgromadzonych w CIE, chyba że podmiot obowiązany niezwłocznie wystąpi z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie danych zamieszczonych w CIE. Domniemanie, o którym mowa w zdaniu pierwszym nie może prowadzić do obniżenia dla zainteresowanego świadczenia emerytalnego w stosunku do stanu wynikającego z informacji emerytalnych, o których mowa w art. 3 ust. 2.”.

Warto także zwrócić uwagę, że zgodnie z dyspozycją art. 13 ust. 1 pkt 2 projektu za pośrednictwem CIE możliwe będzie wskazanie osoby uprawnionej do otrzymania środków z IKE lub IKZE w przypadku śmierci oszczędzającego lub osoby uprawnionej do otrzymania sumy ubezpieczenia, w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego. Informacja o osobie wskazanej w ten sposób objęta będzie domniemaniem prawdziwości na podstawie art. 11 ust. 4 projektu, ponieważ zakresem zastosowania tego przepisu objęte są wszystkie dane gromadzone i udostępniane w CIE. Oznaczać będzie to, że wszystkie podmioty i organy związane będą domniemaniem prawdziwości wskazania osoby uprawnionej do otrzymania środków po śmierci oszczędzającego. W prawie polskim rozrządzenie mieniem na wypadek śmierci dokonywane jest co do zasady w formie testamentu, jednak na podstawie art. 56 prawa bankowego posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie po swojej śmierci - wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dyspozycja wkładem na wypadek śmierci). Ani testament, ani dyspozycja wkładem na wypadek śmierci nie są objęte domniemaniem prawdziwości. Oznacza to, że wskazanie osoby uprawnionej do otrzymania środków z IKE lub IKZE w przypadku śmierci oszczędzającego za pośrednictwem CIE będzie chronione silniej niż inne dyspozycje na wypadek śmierci (rozrządzenia testamentowe, dyspozycja wkładem na wypadek śmierci), ponieważ objęte będzie domniemaniem prawdziwości. Domniemanie prawdziwości powodować będzie, że do czasu jego ewentualnego wzruszenia inne podmioty i organy zobowiązane będą do traktowania wskazania osoby uprawnionej do otrzymania środków z IKE lub IKZE za pośrednictwem CIE za dokonane prawidłowo i skutecznie. Warto zwrócić uwagę, że po śmierci zainteresowanego udowodnienie, że wskazanie osoby uprawnionej do otrzymania środków nie zostało dokonane faktycznie przez zainteresowanego będzie bardzo trudne. W przypadku dokonywania zmian w systemie za pomocą elektronicznych środków na odległość trudno jest wykazać, czy osobą faktycznie dokonującą tych zmian był zainteresowany, czy też z komputera zainteresowanego i z wykorzystaniem jego instrumentów uwierzytelniających zmian dokonała inna osoba. Dostrzegając pozytywne aspekty umożliwienia wskazania osoby uprawnionej do otrzymania środków z IKE lub IKZE w przypadku śmierci oszczędzającego za pomocą CIE, warto rozważyć, czy informacja taka powinna być objęta domniemaniem prawdziwości, czyniącą ją najsilniej chronionym rozrządzeniem na wypadek śmierci. 

Ponadto projekt opiniowanej ustawy nie przewiduje reguł odpowiedzialności za szkody wyrządzone nieprawdziwymi danymi wynikającymi z systemu Centralnej Informacji Emerytalnej. W projekcie nie zawarto również reguł odpowiedzialności za szkody wyrządzone niezgłoszeniem danych do systemu Centralnej Informacji Emerytalnej. Projektodawca dostrzega problem niewprowadzenia danych do systemu chociażby w art. 23 projektu ustawy. Ze wspomnianego przepisu wynika, że minister właściwy do spraw informatyzacji może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć na podmiot obowiązany karę pieniężną w wysokości 100 000 zł za każdy rozpoczęty miesiąc, w którym system teleinformatyczny podmiotu obowiązanego, wbrew decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 3 i 4, nie jest podłączony do systemu Centralnej Informacji Emerytalnej albo nie przekazał informacji emerytalnych.

Nie wskazuje się jednak, który podmiot, i w jakim zakresie, będzie ponosił odpowiedzialność za szkody wyrządzone brakiem danych lub ich nieprawdziwością. W przypadku braku przepisów szczegółowych zastosowanie znajdą reguły odpowiedzialności określone w Kodeksie cywilnym. Należy postulować wprowadzenie do art. 11 projektu ustawy ustępu nr 5, w którym nastąpi określenie podmiotu odpowiedzialnego i zakresu odpowiedzialności za szkody związane z nieprawdziwością danych zawartych w Centralnej Informacji Emerytalnej. Trzeba jednocześnie określić, czy naprawienie szkody będzie obejmowało wyłącznie szkody, które poszkodowany poniósł, czy także korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Kodeks cywilny dopuszcza modyfikacje granic odpowiedzialności odszkodowawczej.

 

VI.Dostęp do informacji zamieszczonych w CIE

 

Dostęp do informacji emerytalnej zamieszczonej w CIE możliwy będzie za pomocą strony internetowej CIE i aplikacji mobilnej. W celu uzyskania informacji emerytalnych konieczne będzie utworzenie profilu zainteresowanego w systemie CIE. Projekt szczegółowo regulować będzie zasady weryfikacji tożsamości zainteresowanego (m. in. za pomocą profilu zaufanego, podpisu zaufanego czy systemu informatycznego banku).

Należy podkreślić, że oprócz funkcji informacyjnej, CIE będzie mogło służyć także jako platforma umożliwiająca podejmowanie niektórych czynności prawnych lub faktycznych związanych z funkcjonowaniem CIE (np. modyfikację danych osobowych, wskazywanie osoby uprawnionej do otrzymania środków z IKE lub z IKZE, ustanowienie pełnomocnika do dostępu do informacji emerytalnej itp.). Będzie to z pewnością dodatkową zaletą systemu CIE, należy tu jednak zastrzec, że – wbrew temu co prima facie sugerować może brzmienie art. 13 ust. 1 pkt 1 projektu – system CIE nie będzie służył jako środek do modyfikacji prawnej danych konkretnej osoby fizycznej (np. imienia i nazwiska), dane te będą mogły być jedynie samodzielnie korygowane w CIE po uprzedniej ich zmianie w trybie przewidzianym w odrębnych przepisach. Ponadto za pośrednictwem CIE będzie możliwe doręczanie zainteresowanym pism, jeśli zainteresowany wyrazi na to zgodę. Pismo będzie uznane za doręczone w chwili wskazanej w elektronicznym potwierdzeniu odbioru, a w przypadku braku takiego potwierdzenia – po upływie 14 dni od daty umieszczenia pisma w systemie CIE.

 

VII.Powierzenie obsługi technicznej CIE innym podmiotom

 

Jak już wcześniej wspomniano, podmiotem prowadzącym CIE jest PFR, który może powierzyć wykonywanie obsługi technicznej systemu CIE jednemu lub kilku wyspecjalizowanym przedsiębiorcom, dającym rękojmię należytego wykonywania obowiązków określonych w ustawie (w szczególności obowiązku zachowania tajemnicy). Projektodawca zadbał o bezpieczeństwo udostępnianych danych i innych informacji pozyskiwanych w związku z ich przetwarzaniem. PFR w odniesieniu do danych osobowych gromadzonych w związku z udostępnianiem informacji emerytalnych jest administratorem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. Dane osobowe będą mogły przetwarzać tylko osoby posiadające pisemne upoważnienie wydane przez PFR. Osoby te zobowiążą się na piśmie do zachowania tych danych w tajemnicy. Ponadto informacje uzyskane przez PFR lub przedsiębiorców zapewniających obsługę techniczną CIE w związku z realizacją zadań wynikających z ustawy będą podlegać nieograniczonemu w czasie obowiązkowi zachowania ich w tajemnicy. Zakres podmiotowy tego obowiązku, jak również zasady zwalniania z niego, odpowiadają przyjętym standardom w innych regulacjach prawnych dotyczących zachowania tajemnicy prawem chronionej. 

W odniesieniu do przewidzianej w projekcie możliwości powierzenia przez PFR, w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, jednemu lub kilku wyspecjalizowanym przedsiębiorcom wykonywania obsługi technicznej systemu CIE (art. 14 ust. 1 projektu), należałoby de lege ferenda wyraźnie przesądzić w projekcie, że powierzenie takie może nastąpić jedynie w trybie konkurencyjnym, tak aby PFR miał możliwość dokonania rzeczywistego wyboru najlepszego przedsiębiorcy lub przedsiębiorców spośród większej liczby konkurujących ze sobą podmiotów, w tym zwłaszcza aby PFR mógł wybrać przedsiębiorcę dającego gwarancję możliwie najlepszej ochrony danych osobowych gromadzonych i przetwarzanych w CIE. Przy czym z uwagi na możliwe wątpliwości w kwestii tego, czy PFR jest zamawiającym w rozumieniu ustawy Prawo zamówień publicznych[9] (a w szczególności, czy jest zamawiającym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 Prawa zamówień publicznych), należałoby w projekcie postanowić, że wyboru wyspecjalizowanych przedsiębiorców mających wykonywać obsługę techniczną systemu CIE PFR dokonuje w drodze otwartego konkursu ofert, o którym jest mowa w art. 15 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju[10]. Ten ostatni przepis nakłada na PFR obowiązek przeprowadzania otwartego konkursu ofert w przypadku, gdy PFR wybiera fundusz kapitałowy, podmiot zarządzający funduszem kapitałowym albo osoby zarządzające funduszem kapitałowym lub osoby zarządzające takim podmiotem, na potrzeby udzielania finansowania przedsiębiorcom. Należy uznać, że tryb otwartego konkursu ofert przewidziany jako obowiązkowy dla PFR w art. 15 ustawy o systemie instytucji rozwoju mógłby być adekwatny również w przypadku wyboru przez PFR przedsiębiorców na podstawie art. 14 projektu, co Rada Legislacyjna poddaje pod rozwagę (m. in. w celu lepszej ochrony danych osobowych gromadzonych i przetwarzanych w CIE).

 

VIII.Odpłatność za prowadzenie CIE

 

Projekt zakłada odpłatność dla PFR za prowadzenie CIE i udostępnianie informacji emerytalnej (art. 17). Opłatę będą zobowiązane wnosić instytucje finansowe prowadzące IKE lub IKZE, zarządzający pracowniczymi planami kapitałowymi oraz towarzystwo emerytalne. Wynosić ona będzie 0,0035% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w odniesieniu do każdego zainteresowanego, dla którego prowadzone są konta, rachunki lub ewidencje (obecnie ok. 17 groszy). Prowadzenie CIE wymaga określonych nakładów, zarówno na utworzenie tego systemu (projekt przewiduje możliwość otrzymania dotacji celowej z budżetu państwa – art. 32 i 34), jak i później – na jego bieżące funkcjonowanie (które pokrywane będą z opłat od podmiotów obowiązanych, jak również z dotacji celowej z budżetu państwa – art. 22). Jednak z przyjętej propozycji wynika, że opłaty będą obciążały jedynie podmioty prywatne, a więc tylko niektórych beneficjentów instytucjonalnych korzystających z CIE. Ponieważ podmioty obowiązane i tak prowadzą własne systemy teleinformatyczne, stąd obciążenie ich dodatkową opłatą przybiera w istocie postać „wynagrodzenia” za korzystanie z dodatkowej platformy informacyjnej.  

 

IX.Nadzór na działalnością PFR w zakresie prowadzenia CIE

 

Nadzór nad działalnością PFR oraz podmiotów obowiązanych w zakresie realizacji zadań ustawowych sprawować będą – każdy stosownie do swoich kompetencji – minister właściwy do spraw instytucji finansowych oraz minister właściwy do spraw informatyzacji. Organ nadzoru będzie miał prawo wzywania do usunięcia naruszenia prawa w wyznaczonym terminie, prawo wydawania zaleceń, jak również nakazywanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Organ nadzoru może współpracować przy tym z innymi właściwymi organami państwa (art. 19). Przy czym wśród tych innych organów państwa należałoby de lege ferenda wymienić również ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który określa organy emerytalne właściwe dla określonych kategorii funkcjonariuszy[11] oraz Ministra Sprawiedliwości określającego organy emerytalne właściwe dla funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin. Ponadto uprawnienia nadzorcze wynikające z właściwych regulacji posiadać będzie Komisja Nadzoru Finansowego.

Zakres nadzoru obejmuje m.in. działania Polskiego Funduszu Rozwoju w zakresie gromadzenia i udostępniania informacji emerytalnych, przekazywanych przez podmioty obowiązane do Centralnej Informacji Emerytalnej. Ponadto nadzór nad działalnością Polskiego Funduszu Rozwoju sprawuje minister właściwy do spraw informatyzacji w zakresie: stosowania wymogów technicznych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 projektu ustawy, a także ustalania szczegółowych warunków technicznych i organizacyjnych podłączenia systemu teleinformatycznego podmiotu obowiązanego do systemu Centralnej Informacji Emerytalnej.

Organy nadzoru mają prawo żądania wyjaśnień, informacji i danych, dotyczących funkcjonowania Centralnej Informacji Emerytalnej, niezbędnych do wykonywania uprawnień nadzorczych. Organy nadzoru są ponadto uprawnione zarówno do wzywania do usunięcia naruszenia prawa w wyznaczonym terminie, jak wydawania zaleceń. Na podstawie art. 18 ust. 4 projektu ustawy, w przypadku nieusunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, organy nadzoru nakazują, w drodze decyzji administracyjnej, przywrócenie w wyznaczonym terminie stanu zgodnego z prawem. Organy nadzoru posiadają zatem uprawnienia do stosowania środków nadzorczych o charakterze merytorycznym. Dodatkowo, właściwy minister jest uprawniony do nałożenia kary pieniężnej w wysokości do 50 000 zł w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 18 ust. 4 projektu ustawy znajduje zastosowanie, jeżeli w wyznaczonym terminie nie zostanie przywrócony stan zgodny z prawem.

PFR corocznie do dnia 31 marca zobowiązany będzie przesyłać ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz do spraw zabezpieczenia społecznego, raport o zgromadzonych informacjach emerytalnych.

Obowiązki wynikające z opiniowanego projektu ustawy będą sankcjonowane odpowiedzialnością administracyjną. Minister właściwy do spraw informatyzacji będzie mógł bowiem nałożyć na podmiot obowiązany karę pieniężną w wysokości 100 000 zł za każdy rozpoczęty miesiąc, w którym system teleinformatyczny tego podmiotu nie będzie podłączony do CIE albo nie będą przekazane informacje emerytalne. Natomiast karę pieniężną w wysokości do 50 000 zł za nieprzywrócenie stanu zgodnego z prawem właściwy minister będzie mógł nałożyć na adresata decyzji administracyjnej wydanej w trybie nadzoru. Decyzje w sprawie kar pieniężnych będą mogły być zaskarżane na zasadach ogólnych do sądu administracyjnego, a wcześniej – w trybie art. 127 k.p.a. – poddane ponownemu rozpatrzeniu przez organ, który wydał decyzję. Środki uzyskane z kar pieniężnych stanowić będą dochód budżetu państwa. Wydaje się, że dla większej przejrzystości można by w projekcie postanowić, że do kar pieniężnych w sprawach nieuregulowanych w projekcie stosuje się przepisy działu IVa k.p.a.

Zlecając zadania publiczne związane z gromadzeniem, udostępnieniem, przechowywaniem i przetwarzaniem informacji emerytalnych, projektodawca nie wyposażył organów nadzoru w kompetencje do stosowania środków nadzoru o charakterze personalnym. Wspominane środki nadzorcze, w ujęciu teoretycznym, mogą być kierowane do konkretnych osób odpowiedzialnych za działanie podmiotu nadzorowanego. Należy zatem postulować, aby organy sprawujące nadzór nad Polskim Funduszem Rozwoju zostały wyposażone w uprawnienia do stosowania środków nadzoru o charakterze personalnym wobec osób dopuszczających się deliktów związanych z wykonywaniem obowiązków w zakresie gromadzenia i udostępniania informacji emerytalnych w systemie Centralnej Informacji Emerytalnej.

Ponadto, zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 projektu ustawy, informacje uzyskane przez Polski Fundusz Rozwoju lub przedsiębiorców, którym powierzono wykonywanie obsługi technicznej systemu Centralnej Informacji Emerytalnej, podlegają obowiązkowi zachowania w tajemnicy. Organy nadzoru powinny być uprawnione do występowania z wnioskiem o odwołanie członków organów Polskiego Funduszu Rozwoju w związku z naruszeniem obowiązku zachowania w tajemnicy. Organy nadzoru należy wyposażyć w uprawnienie do zawieszania w czynnościach pracowników i innych osób mających dostęp do informacji związanych z obsługą Centralnej Informacji Emerytalne oraz nakładania na nich kar pieniężnych w związku z naruszeniem obowiązku zachowania w tajemnicy. Te same środki nadzorcze powinny być stosowane, kiedy Polski Fundusz Rozwoju w sposób niezgodny z prawem oblicza opłatę za udostępnianie informacji emerytalnych i korzystanie z innych funkcji Centralnej Informacji Emerytalnej.

 

X.Regulacje przejściowe

 

Projekt przewiduje, że PFR utworzy Centralną Informację Emerytalną w terminie 3 lat od dnia wejścia  w życie ustawy. Nie później niż 16 miesięcy od wejścia ustawy w życie PFR przekaże podmiotom zobowiązanym warunki techniczne podłączenia ich systemów teleinformatycznych do CIE oraz zwróci się do tych podmiotów w celu uzgodnienia szczegółowych warunków technicznych i organizacyjnych podłączenia. W razie niemożności uzgodnienia w terminie 19 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy PFR będzie mógł zwrócić się do ministra właściwego do spraw informatyzacji o wydanie decyzji w tej sprawie. Również w odniesieniu do tej decyzji administracyjnej aktualne są wcześniejsze uwagi Rady Legislacyjnej o zasadności stworzenia rozwiązania prawnego, w myśl którego późniejsze w stosunku do wydanej decyzji zawarcie przez strony (tzn. przez PFR i podmiot obowiązany) stosownego porozumienia powoduje wygaśnięcie decyzji wydanej uprzednio przez właściwego ministra, w zakresie uregulowanym w porozumieniu.

Podmioty obowiązane istniejące w dniu upływu 16 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy  zgłoszą gotowość podłączenia swoich systemów do CIE nie później niż w terminie 23 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy lub 4 miesięcy od wydania przez ministra właściwego do spraw informatyzacji decyzji o warunkach technicznych podłączenia. Podmioty powstałe później, ale przed upływem 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, zgłoszą gotowość podłączenia swojego systemu w terminie 4 miesięcy od otrzymania od PFR szczegółowych warunków technicznych dotyczących tego podłączenia. Do podmiotów powstałych po dniu wprowadzenia systemu CIE będą miały zastosowanie przepisy art. 8 projektowanej ustawy.

 

XI.Konkluzje

 

W konkluzji Rada Legislacyjna uznaje, że rozwiązania wynikające z opiniowanego projektu ustawy o Centralnej Informacji Emerytalnej zmierzają do stworzenia bardziej efektywnego niż obecnie systemu teleinformatycznego, zapewniającego osobom zainteresowanym dostęp do dotyczącej ich informacji emerytalnej. Także propozycje regulacji o charakterze przejściowym, a w szczególności przyjęty harmonogram prac wdrożeniowych, umożliwić powinny sprawne zbudowanie sytemu CIE. Tym samym Rada Legislacyjna pozytywnie opiniuje projekt ustawy o Centralnej Informacji Emerytalnej, uznając, że może on być przedmiotem dalszych prac w procesie legislacyjnym, z zastrzeżeniem odniesienia się przez twórców projektu do wskazanych w niniejszej opinii nielicznych wątpliwości i uwag w kwestiach szczegółowych.

 

 

                                                                                         Na podstawie projektu opinii przygotowanej przez prof. dra hab. Jakuba Stelinę Rada Legislacyjna przyjęła na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2019 r. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


[1] Projekt z dnia 4 października 2019 r., dostępny na stronie: https://legislacja.rcl.gov.pl/docs//2/12325853/12632831/12632832/dokument421616.pdf.

[2] Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r., tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, ze zm.

[3] Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.

[4] B. Adamiak, Art. 76 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 401.

[5] A. Wróbel, Art. 76 [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Lex, Warszawa 2011, s. 500.

[6] Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r., tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.

[7] Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r., tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1500, ze zm.

[8] T. Stawecki, Rejestry publiczne. Funkcje instytucji, Warszawa 2005, s. 162-165.

[9] Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r., tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1843.

[10] Dz. U. z 2019 r. poz. 1572.

[11] Zob. art. 3 ust. 2 pkt 8 projektu oraz ustawę z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 288, ze zm.